Od momentu wprowadzenia AOS 10 minęło już sporo czasu. Mimo to dla wielu administratorów przejście na nową architekturę nadal nie jest oczywistym wyborem. Nowości bywają trudne do zaakceptowania, szczególnie wtedy, gdy wymagają większego zaangażowania, zmiany przyzwyczajeń, a czasem wręcz wywracają do góry nogami dobrze znane i lubiane rozwiązania.
W ostatnich latach portfolio HPE Networking przeszło sporą transformację. I choć trudno zakładać, że jest to jej ostateczny etap, jedno pozostaje pewne — zmiany są nieodłącznym elementem rozwoju technologii. Rosnące wymagania wobec sieci wymuszają ciągłe doskonalenie nie tylko sprzętu i oprogramowania, ale również naszych umiejętności oraz podejścia do projektowania i zarządzania infrastrukturą.
Pracując dotychczas ze środowiskami AOS 8, dobrze znaliśmy takie rozwiązania jak Mobility Conductor, Mobility Controller, Aruba Instant czy AirWave. W szerszym portfolio HPE korzystaliśmy również z narzędzi takich jak IMC. Wraz z rozwojem AOS 10 coraz większą rolę zaczęła odgrywać platforma Aruba Central.
Co zmieniło się w stosunku do poprzedniej architektury?
Przede wszystkim podejście do zarządzania siecią. Zamiast opierać zarządzani infrastrukturą na kilku odrębnych systemach, HPE rozwija model scentralizowany, w którym Aruba Central staje się wspólną platformą do konfiguracji, monitorowania i automatyzacji obsługiwanych urządzeń. Co ważne, rozwiązanie dostępne jest w modelu chmurowym oraz w wersji lokalnej (Central On-Premises).
Najbardziej widoczne zmiany dotyczą jednak sieci bezprzewodowych. Zmienił się sposób zarządzania punktami dostępowymi, rola kontrolerów, mechanizmy obsługi ruchu klientów, roaming, bezpieczeństwo, a także model licencjonowania.
W AOS 10 fizyczny kontroler nie jest już niezbędnym elementem każdej infrastruktury WLAN. Możemy z niego korzystać, ale nie musimy. Wszystko zależy od przyjętej architektury i wymagań stawianych przed siecią.
Zmienia się również podejście do popularnego w mniejszych wdrożeniach rozwiązania Aruba Instant. W architekturze AOS 10 nie występuje już znany mechanizm Virtual Controller, w którym jeden z punktów dostępowych pełnił funkcję wirtualnego kontrolera klastra. Zarządzanie konfiguracją przejmuje Aruba Central, natomiast same AP mogą lokalnie obsługiwać ruch klientów. Nie oznacza to jednak, że Instant AOS 8 całkowicie znika — pozostaje odrębną architekturą.
AOS 8 a Wi-Fi 7 — czy starsza architektura nadąża za zmianami?
Rozwój Wi-Fi 7 to kolejny obszar, w którym warto przyjrzeć się różnicom między obiema
platformami.
Nowy standard wprowadza między innymi:
- multi-Link Operation (MLO) — możliwość wykorzystywania wielu połączeń radiowych przez kompatybilne urządzenia;
- kanały o szerokości do 320 MHz w paśmie 6 GHz, pozwalające osiągać wyższe przepływności w odpowiednich warunkach;
- nowe mechanizmy bezpieczeństwa, w tym dodatkowe metody uwierzytelniania, szyfrowanie GCMP-256 i Beacon Protecon.
Nie oznacza to, że AOS 8 całkowicie wyklucza urządzenia Wi-Fi 7. Nowsze wydania Instant AOS 8.13.3 obsługują wybrane punkty dostępowe serii 700. Trzeba jednak odróżnić samą możliwość uruchomienia urządzenia od dostępności wszystkich funkcji standardu Wi-Fi 7.
To właśnie AOS 10 jest platformą, na której HPE rozwija zaawansowane możliwości Wi-Fi 7, takie jak MLO, nowe mechanizmy bezpieczeństwa czy obsługa szerszych kanałów. Dostępność poszczególnych funkcji zależy oczywiście od modelu AP, wersji oprogramowania oraz konfiguracji.
Bridge Mode — ograniczenia, które mogą mieć znaczenie
Kolejną istotną kwestią jest skalowalność. W klasycznej architekturze kontrolerowej AOS 8 mechanizm Bridge Mode Mobility przewiduje obsługę maksymalnie 32 punktów dostępowych w jednej domenie roamingowej Layer 2.
Co ważne, nie jest to ograniczenie liczby AP obsługiwanych przez sam kontroler, lecz konkretnego mechanizmu synchronizacji sesji klientów między punktami dostępowymi pracującymi w Bridge Mode.
Nie zmieni tego ani zastosowanie mocniejszego kontrolera, ani konfiguracja HA, ani dołączenie Mobility Conductora.
Dla porównania, AOS 10 dzięki zmienionej architekturze i nowym mechanizmom zarządzania roamingiem pozwala budować znacznie większe środowiska Bridge Mode. Zgodnie z zaleceniami projektowymi HPE mówimy nawet o 500 AP i 5000 klientach w jednej domenie roamingowej bez konieczności tunelowania ruchu przez centralny gateway.
To ogromna różnica, szczególnie w większych kampusach, hotelach czy rozbudowanych środowiskach biurowych.
Licencjonowanie — kolejny powód, dla którego trudno rozstać się z AOS 8
Nie można również pominąć kwestii finansowych. W tradycyjnych wdrożeniach kontrolerowych AOS 8 mogliśmy korzystać z licencji bezterminowych. Przejście na AOS 10 wiąże się natomiast z modelem subskrypcyjnym Aruba Central, a więc ze zmianą sposobu planowania kosztów utrzymania infrastruktury.
I właśnie ten element dla wielu organizacji może być równie istotny, jak sama zmiana architektury.
Czy oznacza to, że producent, rozwijając przede wszystkim AOS 10, niejako zmusza nas do przejścia na nowe rozwiązania?
Poniekąd tak. Kierunek rozwoju portfolio jest wyraźny, a nowe technologie i funkcjonalności coraz mocniej wiążą się z nową architekturą.
Z drugiej strony warto zadać sobie pytanie: czy pozostawanie przy dobrze znanym rozwiązaniu zawsze jest najlepszym wyborem? A może obawa przed zmianą sprawia, że nie dostrzegamy korzyści, które możemy dzięki niej uzyskać?
Co właściwie zyskujemy dzięki AOS 10?
Największą zaletą AOS 10 nie jest samo szybsze Wi-Fi, ale przede wszystkim nowocześniejsza architektura, większa skalowalność, elastyczność i integracja z Aruba Central.
Co otrzymujemy w praktyce?
1.Scentralizowane zarządzanie – Aruba Central umożliwia konfigurację, monitorowanie i analizę infrastruktury z jednego miejsca, wykorzystując również mechanizmy AI do wykrywania problemów.
2.Elastyczność architektury – możliwość pracy bez fizycznego kontrolera oraz wykorzystania Bridge, Tunnel i Mixed Mode, zależnie od potrzeb sieci.
3.Sprawniejszy roaming – dzięki usłudze Key Management Service (KMS) możliwe jest szybsze przełączanie klientów między AP bez konieczności każdorazowego pełnego uwierzytelniania.
4.Łatwiejsze zarządzanie wieloma lokalizacjami – wspólne profile i centralna konfiguracja bez konieczności wdrażania Mobility Conductora.
5.Większa skalowalność – możliwość budowania rozległych sieci WLAN bez centralnego tunelowania ruchu przez kontroler.
6.Integracja z SD-Branch i Microbranch – spójne zarządzanie siecią kampusową, oddziałami i środowiskami pracy zdalnej.
Gdzie w tym wszystkim znajduje się HPE Mist?
Po połączeniu HPE z Juniper Networks do rozmowy o nowoczesnym zarządzaniu siecią dołącza kolejna platforma — HPE Mist.
To rozwiązanie rozwijane od początku z myślą o zarządzaniu chmurowym, automatyzacji i wykorzystaniu sztucznej inteligencji do analizy jakości działania sieci. Ważną rolę odgrywa tutaj Marvis AI, który wspiera administratorów w identyfikowaniu i rozwiązywaniu problemów.
Mist nie jest po prostu kolejną wersją AOS 10 ani zamiennikiem Aruba Central działającym na identycznych zasadach. To osobna architektura, inne podejście do zarządzania i własny ekosystem rozwiązań.
Skoro HPE rozwija dziś zarówno Aruba Central, jak i Mist, to czym tak naprawdę różnią się te platformy, jakie korzyści oferują i kiedy warto wybrać każdą z nich?
Właśnie temu warto przyjrzeć się bliżej i to nie tylko z perspektywy nowych funkcjonalności, ale przede wszystkim codziennej pracy administratora, kosztów, skalowalności oraz możliwości dalszego rozwoju sieci.
HPE przygotowuje już rozwiązania, które będą kompatybilne z nową w jego portfolio platformą MIST, ale to już temat, który warto rozwinąć w kolejnym wpisie.
Autor: Maria Mirowska-Grzeszna